Samsun'da 2025 yılı ve 2026 yılının ilk 5 ayında çek ve senetler patladı!

Sanki hukuki bir borç akdinden ziyade, insanın zamanla, beklentilerle ve varoluşla yaptığı o sessiz, o meçhul anlaşmanın bir simgesiydi. Dakikalarca, belki de saatlerce o kağıt parçasına bakakaldım. Görünmez bir el zamanın sarkaçını durdurmuş, etraftaki bütün o olağan sesler anlamsız, boğuk bir yankıya dönüşmüştü. Uzun lafın kısası; o gün, o senedin üzerindeki tarihe ve donuk rakamlara bakarken hissettiğim o tarifsiz karmaşa, o derin ve cevapsız sorgulama silsilesi, aslında hayatta mutlak değer atfettiğimiz şeylerin ne kadar soyut, ne kadar havada asılı kaldığını bir kez daha yüzüme vurdu. Üzerinden geçen onca zamana rağmen, o senedin akıbeti ne oldu, o çek bir gün tahsil edildi mi diye sorsanız inanın en ufak bir fikrim yok. Geriye kalan tek şey; anlatması günlerce sürebilecek kadar uzun ama aslında özünde hiçbir şey söylemeyen, kelimelerin kifayetsiz kaldığı o tuhaf, o eşsiz ve bir o kadar da muğlak anın bıraktığı izden ibaret...

O senedin üzerindeki vade tarihine, o rakamların mürekkeple kağıda işlenmiş kıvrımlarına bakarken, insanlığın o bitmez tükenmez gelecek beklentisini, ertelenen umutlarını ve belki de en derin, en gizli kaygılarını gördüm sanki. Konunun asıl özüne, o can alıcı, o vurucu noktaya gelmeden önce şunu kesinlikle altını çizerek belirtmeliyim ki; eğer o anki atmosferin ağırlığını, havadaki o durağan, o nefes almayı bile unutturan sessizliği tam olarak kavrayamazsanız, bu kağıdın neden sıradan bir kırtasiye malzemesinden çıkıp devasa bir metafora dönüştüğünü anlamanız gerçekten çok zor. İnsan zihni, en basit nesnelere bile bazen öylesine derin anlamlar yüklüyor ki, bir anda kendinizi o anlamsızlığın içinde kaybolmuş buluyorsunuz.Biliyorsunuz, hayat çoğu zaman böyle küçük detayların, o önemsizmiş gibi duran anların arkasına saklanıp bize tuhaf oyunlar oynar. O senet, üzerindeki o flu, mürekkebi dağılmış kaşe ve kimin, hangi ruh haliyle attığı artık zamanın tozlu raflarında kaybolup gitmş o imzA

Çekler, senetler... Üzerinde sadece birkaç rakam, bir mühür ve alelacele atılmış bir iki imza barındıran, dokunduğunuzda size sıradan bir selüloz hissinden başka bir şey vermeyen o basit kağıt parçaları. Aslında her şey o kadar sıradan, o kadar tekdüze bir başlangıca sahip ki, bunu kelimelere dökmek bile zaman zaman insanın içindeki o tuhaf boşluk hissini nedensizce körüklüyor. Yıllar önce miydi, yoksa sadece zihnimin bana oynadığı yakın zamanlı bir illüzyon muydu tam kestiremiyorum. Bir gün, rutinin o boğucu ağırlığı altında ezilen saatlerden birinin tam ortasında, öylece duran sararmış bir senede gözüm takıldı. İlk bakışta hiçbir anlam ifade etmeyen, sadece ekonomik bir döngünün cansız, soğuk bir kanıtı gibi duran o kağıt parçası, nedense o an bütün algımı değiştiren, zamanın akışını yavaşlatan bir katalizöre dönüştü.

bunlar hep dış güçlerin oyunu. bence her şey gayet iyi. çok şükür akarımıza bakıyoruz biz. saygılar.