Evvel zaman içinde kalbur saman içinde, vaktiyle suyun kıyısında bahtı kara bir diyar varmış. Bu diyarda ahalinin derdi çok, derman olan ise yokmuş. Diyarda, demokrasi şeysiyle 'Bizi yönetecek padişahı seçimle tahta oturacağız' denilmiş. Koltuğa talip olanlar da çıkmış halkın huzuruna, başlamışlar bol keseden atmaya. Lakin içlerinden birisi, ahalinin duygusal damarını bildiğinden diğerlerine göre farklı şeyler söyleyip, farklı vaatler vermiş. Makamı birlikte yöneteceğiz eyy halk demiş... Hiçbir kararı size danışmadan uygulamayacağız demiş. Ortak olacağız, ortak yöneteceğiz demiş. Yeşili seveceğiz, doğayı koruyacağız, her işimizi kadıların verdiği fermana göre yapacağız demiş.Ahali de bu güzel vaatlerin büyüsüne kapılıp, onu seçerek tahta oturtuvermiş. Cicim ayları geçince tahta oturan, nasılsa köprüyü geçtik deyip değişivermiş. Huzura geleni azarlamış, akıl vereni haşlamış. Şöyle yapsak daha iyi olmaz mı diyenlere 'Ben yüce bir padişahım, siz kimsiniz bre melunlar. Ben her şeyi bilirim, ben her şeyi yaparım' diye kükremiş. Vezirine, uşağına konuşmayı yasak etmiş. Yeşili sevmemiş, doğayı korumamış. Bulduğu her yeşil alana, yapılar dikmiş. Diyarın elzem sorunları dururken, allem etmiş kullem etmiş, orayı buraya, burayı oraya kaydırmış; diyarın en güzel yerlerine 'el koyduk' deyip üç akçe ile yerleri alıvermiş. Alınan yerlere yine binalar dikmiş, etrafını da lalelerle süslemiş. Hukuğu, guguk yapmış, kadıları suçlamış.Gel zaman git zaman suyun kıyısındaki bahtı kara diyarın, ezelden beri çilesi olan sıkıntıları, bir bir patlak vermeye başlamış. Ulemalar, alimler toplaşmış, derde derman olacak merhemler hazırlamış. Lakin bizim padişah, hepsini elinin tersi ile itip, yine bildiğini okumaya devam etmiş. Etme demişler, yapma demişler ama dinletememişler. Tahtın gücünden mi, yoksa yüzüğün tılsımından mı kaynaklı bilinmez, padişah kimseyi dikkate almamış. Kendisine akıl verenleri, bilim ile gelenleri tebaaya "Bunlar bizi engellemek istiyor. Bunlar hain, bunlar öcü" diyerek hedef gösterip, ezdirmiş.Tebaa da olup bitenlerden memnun değilmiş emme, el mahkum deyip sineye çekmişler. Çile böyle devam ederken, diyara bir festivalin gelesi tutmuş. Padişah bakmış ki festival büyük ve ihtişamlı, hemen çamurlu yolları taşlarla döşetip her yeri allayıp pullamış. Diyarın alimleri, ulemaları yine uyarmış! Etme demiş, bu taşlar su kotunun altında. Yağmur yağar sel olur, Arap kızı camdan bakar demişler. Bizim padişah yine kükreyerek 'Ben bilirim. Gerekirse Arap kızının da boynunu vurdurturum' demiş. Festival gelmiş, olmuş bitmiş.Ulemaların, alimlerin dediği ise sonradan gerçek olmuş. Yağmur yağmış, Arap kızı camdan bakmış. Festival için döşenen taşlı yollar sular altında, diyar ise yine çamur içinde kalmış. Ahalinin bir değil, iki değil yaşadığı bu kabus artık canına tak etmiş. Kendi hataları için başkalarını suçlamayı adet edinen padişah, sıkışınca yine akıl verenlere çatmış, 'Biz tahtı devraldığımızda böyleydi, elimde sihirli değnek yok' cevabı vermiş, festival için yapılan taşlı yol dahil, alimlerin uzunca süredir uyarıp durduğu yerler için yeniden kazıp, söküp yapacağız demiş. Onca uyarıya, onca ikaza rağmen bildiğini okuyan padişah, diyarın yağmur sularına giden hazinesini tarumar etmiş. Ahali de hoşnutsuzluk baş göstermiş. Öyle dediydi tam tersini yaptı, böyle dediydi aksini yaptı, diyerek mutsuzluğunu köşe başlarında dile getirir olmuş.Suyun kenarındaki diyarda laf dinlemeyen, söz dinlemeyen, alimleri, ulemaları boğduran padişaha, festival için yapılırken uyarıları dinlemeyip bildiğini okuduğu ve hazinenin parasını harcayarak yaptığı yeni yolların 'Kot seviyesinin' altında olmasına rağmen, ikazları iplemeyip bildiğini okuduğu için, çileyi çeken ahali de, sonunda ona bir isim bulmuş: Kot Kafa...
Biri samsun,u anlatmış sanki...