Kendi makam konforundan kısmayanlar faturayı asgari ücretliye kesiyor!

Samsun Kent Haber köşe yazarı Ayperi Türkğlu, köşe yazısında Samsun'da belediyelerde yaşananları yazarak "Kasa tamtakır, maaşlar ödenemiyor ve yönetim krizi aşmak için en kestirme yola başvuruyor! İşçi çıkarmak. Kendi makam konforundan tek kuruş kısmayanlar faturayı asgari ücretlinin sofrasına kesmesi ne akılla ne de vicdanla açıklanabilir" dedi.

Kasa tuttu, vicdan açık verdi! Muhasebe defterleri duygusuzdur. 

O sütunlara sadece giren parayı ve çıkan parayı yazarsınız. Ay sonunda alt alta topladığınızda iki taraf birbirini tutuyorsa, kağıt üzerinde başarılı bir yöneticisiniz demektir.

Son günlerde bazı belediyelerde tam olarak bu kağıt üzeri başarı hikayelerine tanık oluyoruz. Kasa tamtakır, maaşlar ödenemiyor ve yönetim krizi aşmak için en kestirme yola başvuruyor! İşçi çıkarmak.

Bürokratik dil de buna personel giderlerinde daralma ya da tasarruf tedbiri deniyor. Kulağa ne kadar teknik, ne kadar makul geliyor değil mi? 

Oysa o teknik terimlerin kapı dışarı ettiği şey, bir şehrin en temel direği olan alın teridir. Masa başında bir kalem darbesiyle silinen her isim, dışarıda bir evin sönen ışığı, bir çocuğun yarım kalan hayali, ödenemeyen bir kira demektir. Belediye kendi bütçesindeki açığı kapatırken, onlarca ailenin hayatında kapanmayacak bir yara açıyor.

Elbette hiçbir belediye başkanı sihirbaz değildir; devralınan borçlar, azalan ödenekler ve ekonomik kriz gerçektir. 

Ancak yöneticilik tam da bu fırtınalı havalarda belli olur. Gemiyi hafifletmek için ilk iş olarak güvertedeki emekçiyi denize atıyorsanız, ortada bir kriz yönetimi değil, düpedüz bir kolaycılık vardır. 

Kendi makam konforundan, şatafatlı organizasyonlardan veya verimsiz ihalelerden tek kuruş kısmayanların, faturayı asgari ücretlinin sofrasına kesmesi ne akılla ne de vicdanla açıklanabilir.

İşin bir de siyaset sosyolojisi boyutu var ki, asıl yaralayıcı olan orası.

Yıllarca önce insan, emek en yüce değerdir diyerek oy isteyenlerin, koltuğa oturduktan sonra ilk dar boğazda işçiyi gözden çıkarması, toplumda sadece ekonomik bir yıkım yaratmıyor; aynı zamanda siyasete olan son güven kırıntılarını da yok ediyor. 

Daha vahimi, bu çelişkiye itiraz edenlerin siyasi mücadeleye zarar vermekle suçlanması.

Oysa yanlışı örtbas etmek sadakat değil, suça ortak olmaktır. Bir belediye başkanının hatasını eleştirmek davaya zarar vermez; tam aksine, o hatada ısrar etmek davayı bitirir. 

Çünkü açlığın ideolojisi, işsizliğin partisi yoktur. Evine ekmek götüremeyen bir babanın gözündeki çaresizlik, o kararı hangi partili başkanın verdiğine göre değişmez. 

Başkası yapınca zulüm dediğimiz bir eyleme, kendimizden biri yapınca mecburiyet kılıfı giydiriyorsak, savunduğumuz şey ilkelerimiz değil, sadece kendi mahallemizdir. Şehirleri sadece asfalt dökerek, park yaparak yönetemezsiniz. Şehir, içindeki insanın onurunu koruduğunuzda yönetilmiş olur.

Belediye kasaları bir gün elbet dolar, bütçeler yeniden denkleşir. Ama zor günde kapının önüne koyduğunuz o insanların kırılan onurunu ve siyasete olan inancını, hiçbir bütçe kalemiyle geri satın alamazsınız.

Yanlıştan dönmek isteyenler için hiçbir zaman geç değil. Doğru yapmaya buradan başlayabilirsiniz!

Not: Bu yazı, şehirlerimizi yönetme sorumluluğunu üstlenen tüm kıymetli belediye başkanlarımıza bir düşünme ve özeleştiri davetidir.