Kendimizi düzeltmeden toplumu düzeltemeyiz

Samsun Kent Haber köşe yazarı Osman Kandıra genel ahlak sorunları üzerine yazdığı köşe yazısında "Siyaset de adap ve terbiye kurallarına tabi olmalıdır. Kendimizi düzeltmeden toplumu düzeltemeyiz" dedi.

Değerli dostlar, bu dünya toplumu genel itibariyle bir ahlak ve akıl tutulması içinde savrulup gitmektedir. Bundan kendi toplumumuzu ve şahsımızı ayrı düşünemeyiz. Kendimizi düzeltmeden toplumu düzeltemeyiz. 

Siyaset de aynı ahlak, adap ve terbiye kurallarına tabi olması gerekir ve elzemdir. 'Hep ben doğruyum ve hatasızım' diye düşünmek kadar yanlış ve kötü sonuçlar doğuran, bir anlayış tarzı yoktur. Doğru ve yanlışın kime göre ne kadar olduğu ise neyi amaçladığınıza bağlıdır. Neyi hedeflediğiniz ise üstlenmiş olduğunuz bireysel veya temsil ettiğiniz misyonla doğrudan ilişkilidir. Bu misyon kurumsal bir misyon, ebeveynlik veya küçüklük olabilir. Herp konuda liyakat sahibi olamayabiliriz. Liyakat sahibi bir yönetici veya ebeveyn veya çocuk olamayabiliriz. Nasıl olunması gerektiği konusunda bocalama veya git-gel yaşayabiliriz.

İşte tam burada ilk akla gelen eğitimdir. Birçok insan yetersizliğini kabul etmez. Bu durumda, inşanların bizi yetersiz ve eğitimsiz görmesi kendilerinin ne kadar yeterli olduğu ile de ilişkilidir. Böyle durumlarda çatışmalar yaşanır. Bu noktada genel ahlak, adap ve terbiye gibi evrensel değerlere bakmak gerekir. Yaşanan olayların hikayesini duyguları katmadan konunun uzmanına anlattığınızda size doğruları mutlaka söyleyecektir. Her insan yöneticidir. İlla bir makam sahibi olmak gerekmez. Dünyada hiç bir kimseyi yönetmeyen bir konumda olsak dahi kendi kendimizi yönetmekteyiz. İnsan, başkalarına olduğu gibi kendine de saygı duymalı ve haksızlık etmemelidir.

Ünlü bir söz vardır. "Bu dünyada iki büyük borcum var, biri Can borcum Allah'a vereceğim bir de çok haksızlık ettiğim kendime bir özür borcum var".

Kısaca kim ne iyilik veya kötülük ederse kendine eder. Kimse kimseye bir şey yapamaz. Ne olduğumuz ne istediğimizle doğrudan ilişkilidir. Hayatımız çoğu kez tercihlerimizdir.

Söz var iş bitirir, söz var baş yitirir.