Fakir neden fakir! Emekliler insan gibi yaşamak istiyor!

Samsun Kent Haber köşe yazarı Av.Dr. Tufan Akcagöz,  Fakir neden fakir başlıklı köşe yazısında, emeklilere dikkati çekerek, "Emekli artık zam istemiyor. Lüks talep etmiyor. Sadece insan gibi yaşamak istiyor." dedi.

Bir dönem bu ülkede yoksulluk, 'kader' değil 'ahlak' meselesi olarak anlatılıyordu. 

Hatta daha da ileri gidildi, bilge kişi dedi ki, "Fakir, hırsızlık yapmasını bilmediği için fakirdir"

Bu cümle sadece bir gaf değildi; yoksulluğa bakışın, yoksulu suçlayan zihniyetin açık bir itirafıydı.

Bugün gelinen noktada ise bu sözün ne kadar acımasız, ne kadar kopuk ve ne kadar gerçek dışı olduğu emeklilerin yaşamında apaçık ortada.

Bu ülkenin emeklileri yıllarca çalıştı.
Prim ödedi.
Vergi verdi.
Devlete yük değil, devleti ayakta tutan omurga oldu.

Şimdi aldıkları maaş ne durumda?

Açlık sınırının altında.
Sadece yoksulluk değil, doğrudan hayatta kalma sınırının altında.

Bir emekli ailesini düşünelim...
Ev kirası varsa maaş zaten bitmiştir.
Yoksa bile; elektrik, su, doğalgaz derken geriye ne kalır? Hiç ! 
Markete girildiğinde et reyonuna bakmak artık hayal.
Sebze, meyve ise “bugün hangisinden vazgeçsek?” sorusuna dönüşmüş durumda.

Çarşı pazar ateş pahası.
Yangın yeri.
Ama emeklinin maaşı hala kağıt üzerinde.

Hükümet yıllarca “İnsanı yaşat ki devlet yaşasın” dedi.
Güzel bir söz.
Ama bugün sorulması gereken soru şu:

Bu maaşlarla insan yaşar mı?

Yaşamaz.
Sadece hayatta kalmaya çalışır.
O da borçla, krediyle, çocuklarının ve varsa çevresinin desteğiyle.

Bir devlet, emeklisine bunu reva görüyorsa, o devlette sorun rakamlarda değil, önceliklerde demektir.

Tasarruf denince emeklinin sofrası küçülüyor ama görüyoruz ki, başka kalemlerde cömertlik hiç bitmiyor.

Emekli artık zam istemiyor.
Lüks talep etmiyor.
Sadece insan gibi yaşamak istiyor.

Bu bir siyasi polemik değil.
Bu bir vicdan meselesi.
Bu bir adalet meselesi.

İnsanı yaşatmadan devlet yaşayamaz.
Emekliyi açlığa mahkûm ederek hiçbir ülke güçlü olamaz.

Ve evet, bunu söylemek muhalefet etmek değil; gerçeği dile getirmektir.