Suç kimde? Dizilerde mi? Herşeyi görüp susan toplumda mı?

Samsun Kent Haber köşe yazarı Av.Dr. Tufan Akcagöz, 9 kişinin öldüğü Kahramanmaraş'taki silahlı okul saldırısı ile ilgili yazdığı köşe yazısında, "Suç kimde? Sadece televizyon dizilerinde mi? Yoksa her şeyi görüp susan  'bana dokunmayan yılan bin yaşasın' diyen toplumda mı?" dedi.

Bir zamanlar Recep Tayyip Erdoğan Asım'ın neslini yetiştirmekten bahsediyordu. Yalnız değildi; ona yakın valiler, kaymakamlar, akademisyenler...

Hepsi neredeyse tek ağızdan, hep aynı cümleleri kurdu. Amaç, toplumu dönüştürmek, insanı tek tip bir maneviyatçı kalıba sokmak ve hatta dindar nesil yetiştirmekti.

Peki ne oldu?
Olmadı.
Olamazdı da!

Çünkü toplum mühendisliğiyle insan yetişmez. Çünkü ahlak, tepeden inme sloganlarla değil; adaletle, özgürlükle, liyakatle büyür.

Bu memleketi gerçekten seven insanlar vardı. Yazarlar, aydınlar, akademisyenler. Bedel ödediler. Susturuldular. Dışlandılar. Ama yine de doğruyu söylemekten vazgeçmediler. 

Rıfat Ilgaz da onlardan biriydi. Hababam Sınıfı gibi bir eser, sırf adında sınıf geçiyor diye yaftalandı, komünizm propagandası denildi. 

Bugün gülüp geçtiğimiz o eser, aslında eğitimin çürümüşlüğünü yıllar önce yüzümüze vuruyordu. En kötü haliyle bile siz İnek Şaban'a cinayet işletebilir misiniz? Güdük Necmi'nin arkadaşlarına yaptığı en büyük kötülük neydi? 

Bugün geldiğimiz noktada ne görüyoruz?
Okullarda şiddet.
Gençlerde öfke.
Çocukların çocukları öldürdüğü bir karanlık.

Şimdi soruyorum:
Suç kimde?
Sadece televizyon dizilerinde mi?
Sadece siyasetçilerde mi?
Yoksa her şeyi görüp susan, kabullenen, 'bana dokunmayan yılan bin yaşasın' diyen toplumda mı?

Gerçek şu! Hepimiz sorumluyuz.
Adaleti yok ederseniz, insanlar adaleti kendi elleriyle kurmaya kalkar.
Eğitimi çökertirseniz, cehalet büyür.
Eleştirenleri susturursanız, yanlışlar kök salar.
Bu bir 'nesil' meselesi değil artık.

Bu bir çürüme meselesi.
Ve sosyal çürüme, sessizlikle beslenir.
Eğer hâlâ susarsak, bu gidişatın başımıza daha ne çoraplar öreceğini hep birlikte yaşayarak göreceğiz.
Ama konuşursak...
İtiraz edersek...
Gerçekleri hatırlatırsak…
Belki hâlâ bir şeyleri değiştirebiliriz.
Sessizlik mi, sorumluluk mu?
Seçim bizim.