Yeşilyurt AVM

Soygunlar, vurgunlar, hırsızlar, namussuzlar! Sorun ikiyüzlü olanlarda!

Samsun Kent Haber köşe yazarı Osman Kandıra vurgunları, soygunları, dolandırıcıları, hırsızlar ve namussuzları yazdığı köşe yazısında, "Sorun münafık ve ikiyüzlü olanlarda" dedi, Firdevs Cennetinde sonsuza kadar kalacak olanların kimler olacağını anlattı.

Değerli dostlar, bu yazının sonunda size bir anahtarın yerini söyleyeceğim. Hepimizin evinde mutlaka en az bir ayna vardır. Her gün aynaya bakarız. Bakarız da bakmak bir maarifet değil, maarifet ayna da ne gördüğümüzdür.

Diyeceksiniz ki, aynanın önünde ne varsa, kim varsa onu görürüz. Biz söyleyelim. Zahiri de ne görmek işimize geliyor ise onu görüyoruz. Gerçek ise bambaşka. Asıl önemli olan, saç baş gövde değil, o baştaki, gövdedeki beyin, akıl, kalp ve düşüncedir. Yüzümüzdeki ifade nedir ve dün ne yaptık bu gün ne yapacağız. Yaptıklarımızla gurur duyuyor muyuz? İşte bunlarla hesap verilebilir, bir ruh hoşnutluğu ile o kapıdan dışarı çıkabiliyor muyuz? İşte bütün mesele bu. 

Kaç kişinin canını yaktık? Kaç kişinin kalbini kırdık? Kaç kişinin hakkını yedik? Kaç kişinin hayallerini çaldık? Bunlar bizi mutlu etti mi? Çok doğru ve iyi şeyler yaptık diyebildiniz mi? O aynada bunları da görebildiniz mi? 

Görenlere ve cevabı güzel olanlara ne mutlu. Her insanın birden fazla şapkası vardır. Evde anne, baba, eş, çocuk şapkası, işyerinde çalışan, pazarda müşteri vs. gibi gibi. Bu şapkalar temsil ettiğimiz misyona göre, çeşitlilik gösterir. Ancak hiç değişmeyen ve farklılık göstermeyen karakterdir. İnsan hata yapar, yanlış yapar, kalp kırar, üzer, incitir, yaralar. Bunlar insanlığın gereğidir. Ama yanlış olduğunu bile bile, yanlışa devam etmek karakterini tartıya çıkartır 

İyi niyet ve samimiyet bütün olumsuzlukları ortadan kaldırır. İnsanın kendini düzeltmesinin en temel kesin başlangıç noktası ise, hatayı hep dışarıda ve başkalarında aramak yerine bu işe kendinden başlamasıdır. Sürekli başkaları ile sorunlar yaşayan birinin, aslında sorunu kendi içinde ve kendisi iledir. Hele de bu sorunlar bilimsel, evrensel ve dini kurallara aykırı yaşanıyorsa. Bu ciddi bir ahlak sorunu olabilir. Ahlak sorunu günümüz dünyasının baş belasıdır. 

Bunların tümünün çözümü İslam dininde mevcuttur ama bunu yazarsanız ne olur? Cevap; Dinciliğin anlamını bilmeyen bir sürü cahiller çıkar ve size dinci yakıştırması yaparlar. Onlar öyle kimselerdir ki her inanana dinci derler. Ama aslında dinci yaftası yapıştıranlar da, kendi içindeki öz savaşlarından böyle kurtulmaya çalışıyorlar. İnançlıya saygılı, dinsizlere sözüm yok, kastım da yok. 

Bir insan zorla müslüman yapılamaz. Tebliğe uymak ya da uymamak kişinin özgürlüğüdür. Burada sorun münafık ve ikiyüzlü olanlardır. Ben münafık ve ikiyüzlü olmayan ateist olarak, bir tek Aziz Nesin'i gördüm. Bu ülkede tek ateist Aziz Nesin mi arkadaş. Adam çıktı efeler gibi 'ben ateistim, ölünce beni camiye götürmeyin, namazımı kılmayın, gömün gitsin' dedi.Bu gün bakıyorum herkesin cenazesi camide. Kimse vasiyet etmemiş. İnsana ölüm belirtileri geldiğinde tevbe kabul edilmeyeceği ayette var. O halde ölümü beklemezken müslüman olarak yaşamak lazım. Eğer insanlar müslüman olarak yaşamak istese idi; çağın teknolojisine göre sürekli gelişerek değişen vurgunlar, soygunlar, dolandırıcılıklar, hırsızlıklar, edepsizlik ve namussuzluklar, bunların hiç biri olmazdı. 

Büyüğe saygı, küçüğe sevgi olurdu. Belediye otobüslerinde oturup telefon karıştıran gençler, yaşlı teyzelere, amcalara, dedelere yer verirdi. Hiç bir evlat ana babasına bağırıp çağırıp, kalbini kırıp çemkirmezdi. Kimse kul hakkı yemezdi. Adaletli ve güzel bir dünya olurdu. 

Yazının sonunda vereceğim anahtar şudur: Gerçek Kurtuluşun Reçetesi: 

Mü'minûn suresinin ilk 11 ayetini lütfen okuyun derim. Sorumluluğum gereği birkaç başlıkta yazıyorum. 

- Gerçek ki kurtuluşa eren mü'minler şunlardır,

- Ki onlar namazlarında huşuludur.

- Faydasız işe, boş lafa bakmazlar.

- Zekât vermek için çalışır.

- Irzlarını harama karşı korurlar.

- Emanete ve sözüne riayet eder.

- Namazın üzerine titrerler. 

- Bunlar Firdevs cennetlerinde sonsuza kadar kalır.

İnsanlara bir şeyler anlatmak çok zordur. Hani kör topala nasıl gidiyor demiş, topal da, nasıl olsun gördüğün gibi demiş. Bu hayat böyle geçip gidiyor. Ölüm gerçek. Bunu unutmamak gerekir. Vicdanı olanın pişmanlığı da olur. Bunu dile getirememek kibirdendir. Herkesin bir hikayesi vardır . Ve herkes kendi hikayesinde haklıdır. Ama Allah kimsenin anlatmadığı kısmı da biliyor. O yüzden, dilinizle herkesi kandırırken, içinizi bilenden korkun. Üslup insanın karakteridir. Hoşumuza gitse de, gitmese de doğru tektir. Her şeyi Allah, hakkıyla bilendir.

Bir mahkemeye çağırsalar ve gelmediğiniz takdirde polis zoruyla götürülecek olsanız, mutlaka ne yapıp edip o mahkemeye gidersiniz. İşte ölümden sonra da o mahkeme-i kübraya gideceğiz. Orada en büyüğünden en küçüğüne kadar her şey bir defterde önümüze konacaktır. Bu dünyada yaşarken varılacak son noktaya bakmak ve ona göre yaşamak gerekir. 

Adaletli, dürüst, namuslu, vicdanlı olmak zorundayız. Fitne fesadı yapandan uzak durmalıyız. Yani kanunlar, her yanlışı engelleyemez. Yanlışı engelleyen, imandır, vicdandır, güzel ahlak ve karakterdir. Herkes haklı olduğunu anlatabilir. Ama herkes kendine dönüp şu soruyu soramaz; Ben gerçekten adil miyim? 

İnsanı yücelten soru tam da budur. Unutma sadece 'Ben haklıyım' demek adalet değildir. Adalet, 'Acaba haksızlık ediyor muyum' diyebilmektir. İşte bunu diyebildiğimiz gün, iç ve dış dünyamızı yaşanabilir hale getirebiliriz. Sözün özü o zaman 'insan' olabiliriz. Yoksa vahşi doğanın bir parçası olmaktan öteye gidemeyiz.