İran sokaklarında yaşananlar! Korkunun bittiği yerde rejim çöker!

Samsun Kent Haber köşe yazarı Av.Dr. Tufan Akcagöz, İran sokaklarında yaşananlara yönelik yazdığı köşe yazısında "Bir ülke, karanlıktan nasıl çıkar? Korkunun bittiği yerde rejim çöker" dedi.

Bir rejimin gerçek gücü silahlarından, idam sehpalarından ya da korku yasalarından değil; halkının rızasından beslenir. İran’da bugün olan biten tam da bu gerçeğin, çıplak bir ispatıdır. Yönetim, protestolara katılanları idamla tehdit ediyor. Ama halk geri adım atmıyor. Çünkü korku, artık rejimin elinden düşmüştür.

İran sokaklarında yürüyenler yalnızca bugünün öfkesini değil, yılların bastırılmış hayallerini taşıyor. Gençler, kadınlar, öğrenciler...
 
Hayatlarının en üretken, en umut dolu çağlarını; saç telinden düşünceye, müzikten giyime kadar her şeyi denetleyen bir karanlığa kurban verdiler. Bu rejim, insanlara 'nasıl yaşayacaklarını' değil, 'nasıl susacaklarını' öğretti.

Şeriatın siyasal bir sopa olarak kullanıldığı her yerde sonuç aynıdır:
Yaratıcılık ölür, bilim susar, sanat kaçar, gelecek söner.

İran rejimi bugün hala 'idam' diyebiliyorsa, bu bir güç göstergesi değil; çöküş ilanıdır. Çünkü kendinden emin hiçbir yönetim, gençliğini darağacıyla terbiye etmeye kalkmaz. İdam tehdidi, çaresizliğin en ilkel dilidir.

Bu tablo, yalnızca İran için değil, bütün dünya için ibretliktir. Dini, devletin merkezine koyan her rejim, eninde sonunda Tanrı adına konuştuğunu iddia eden küçük bir zümrenin iktidarına dönüşür. Ve o andan sonra Tanrı değil, iktidar kutsallaştırılır. Eleştiri “günah”, muhalefet “ihanet”, özgürlük “fitne” olur.

İran’da bugün yıkılan şey sadece bir rejim değildir; “kutsal kisveye bürünmüş zorbalık” miti de çatırdamaktadır.

Tam da bu noktada insan ister istemez şunu düşünür:
Bir ülke, karanlıktan nasıl çıkar?

Bu sorunun cevabı, Anadolu’nun yüzyıl önce verdiği cesur yanıtta saklıdır.

Mustafa Kemal Atatürk, çökmüş bir imparatorluğun küllerinden bir Cumhuriyet kurarken şunu çok iyi biliyordu:
Din, vicdanlarda kaldığında yücedir; devleti yönettiğinde ise zalimleşir.

Cumhuriyet rejimi, kusurlarıyla birlikte, insana kul olmayı değil yurttaş olmayı teklif eder. Kadere razı olmayı değil, aklı ve bilimi pusula yapmayı savunur. Gençlere “sus” demez; “düşün” der. Kadınları görünmez kılmaz; toplumu ayakta tutan özne yapar.

İran gençliği bugün sokaklarda tam olarak bunu haykırıyor:
Normal bir hayat. Özgür bir gelecek. Onurlu bir varoluş.

Ve tarih bize şunu defalarca göstermiştir:
Hayallerini yitirmiş bir halkı korkutmak kolaydır; ama hayalleri uyanmış bir halkı hiçbir rejim durduramaz.

İran rejimi, kendi karanlığında boğulmaktadır. Çünkü artık gençlerin gözlerinde korku değil, kararlılık vardır. Bu, bir rejimin görebileceği en tehlikeli manzaradır.

Dünya izliyor.
Ve umarım ders alır.

Çünkü çağ şeriatla değil, akıl ve özgürlükle ilerler.
Aksi yönde yürüyenler için tarih hep aynı cümleyi kurar:

“Kendi halkına rağmen ayakta kalan hiçbir iktidar sonsuz değildir.”

İran sokakları bugün bunu yazıyor.
Hem kendi kaderine, hem dünyanın hafızasına.